A gdzie tutaj sztuka…?\u00a0<\/strong><\/p>\nSkoro sztuk\u0105 nie jest jednoznacznie to, co opisuje nas, streszcza i ukazuje nasz\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, bowiem ka\u017cdy z nas ma dowolno\u015b\u0107 interpretacji, ani te\u017c to, co zostanie nam pokazane i kto\u015b z g\u00f3ry powie : To jest sztuka! to co w takim razie ni\u0105 jest i czy mo\u017cna jednoznacznie j\u0105 zinterpretowa\u0107?<\/p>\n
I odpowiadam, sam sobie, na to pytanie:<\/p>\n
I tak – i nie. Po pierwsze sztuka nie jest w drzewie, ani w obrazie, ani te\u017c w g\u00f3wnie, czy waginie. To s\u0105 tylko pewne prze\u0142\u0105czniki, kt\u00f3re mog\u0105 podzia\u0142a\u0107, lub nie – w zale\u017cno\u015bci od danego cz\u0142owieka. Sztuka jest wi\u0119c sama w sobie spraw\u0105 jak najbardziej osobist\u0105.<\/p>\n
Niemniej – skoro nie wychodzi od dzie\u0142a, ani od artysty, to tak\u017ce nikt nie mo\u017ce z g\u00f3ry narzuci\u0107 nam czego\u015b jako sztuki. I na takim za\u0142o\u017ceniu g\u00f3wno w puszce mia\u0142oby pe\u0142ne prawo dzia\u0142a\u0107, gdyby nie jeszcze jeden prosty fakt… a nawet dwa:<\/p>\n
Po pierwsze sztuka musi przetrwa\u0107 pr\u00f3b\u0119 czasu. I nie mam tu na my\u015bli zwyk\u0142ego no\u015bnika, jak \u00a0te nieszcz\u0119sne puszki, dzi\u0119ki kt\u00f3rym par\u0119 miliard\u00f3w bakterii mia\u0142o obiad. Mam na my\u015bli ide\u0119, kt\u00f3r\u0105 dana rzecz zdo\u0142a\u0142a zaszczepi\u0107, jak chocia\u017cby dziewi\u0105ta symfonia Beethovena.<\/p>\n
Po drugie – \u017cadna prawdziwa sztuka nie potrzebuje t\u0142umacze\u0144.<\/strong>\u00a0To obiekt, d\u017awi\u0119k, czy te\u017c inny no\u015bnik, kt\u00f3ry potrafi wywrze\u0107 na nas, odbiorcach pewien wp\u0142yw, tak, aby\u015bmy poczuli, i\u017c dotykamy niezwyk\u0142ej idei. To po prostu ten „przycisk”, kt\u00f3ry buduje artysta, by w\u0142\u0105czy\u0107 w nas odpowiednie brzmienie, zagra\u0107 na nas, jak na instrumentach. I to nie dzie\u0142o jest jego „dzie\u0142em”, lecz my w\u0142a\u015bnie.<\/p>\nJak tutaj wypada g\u00f3wno w puszce? Czy wywo\u0142a\u0142o w nas tak niesamowite drgania, i\u017c poczuli\u015bmy dziwne uniesienie w \u015brodku – uniesienie odkrywcy, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zobaczy\u0142 brzegi nowego \u015bwiata, czy te\u017c zwyk\u0142y – chwilowy – wstrz\u0105s, o kt\u00f3rym zapomnimy w nast\u0119pnych latach, a je\u015bli kiedykolwiek sobie przypomnimy, b\u0119dzie to bardziej ciekawostk\u0105?<\/p>\n
I chyba na tym – jak dla mnie – polega w\u0142a\u015bnie rozr\u00f3\u017cnienie, co sztuk\u0105 jest, a co nie. Mo\u017cecie si\u0119 oczywi\u015bcie nie zgodzi\u0107, albo te\u017c przyj\u0105\u0107 moj\u0105 tez\u0119.<\/p>\n
Ale pami\u0119tajcie, \u017ce sztuka nie potrzebuje si\u0119 t\u0142umaczy\u0107. Dlatego w\u0142a\u015bnie „Biuro\u00a0t\u0142umacze\u0144 sztuki” przesta\u0142o istnie\u0107.<\/p>\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
… za to mniejsza, tworzy\u0107 Sztuk\u0119.\u00a0 Poni\u017cszy wpis przeznaczony jest wy\u0142\u0105cznie dla czytelnik\u00f3w doros\u0142ych.\u00a0 Ogl\u0105da\u0142em kiedy\u015b taki film – \u0142ysy m\u0119\u017cczyzna wynaj\u0105\u0142 si\u0119 – w imi\u0119 Sztuki oczywi\u015bcie – jako przedmiot. Mo\u017cna by\u0142o na nim siedzie\u0107, je\u015b\u0107, wozi\u0107 ceg\u0142y, uprawia\u0107 seks i depta\u0107. Nie mia\u0142 nic do powiedzenia – by\u0142 przedmiotem, artyst\u0105 uprawiaj\u0105cym performance. \u00a0Nie wiem, czy mu kto\u015b za to zap\u0142aci\u0142 – chyba nie. On porostu tworzy\u0142 t\u0105 wielk\u0105 , niezrozumia\u0142\u0105 Sztuk\u0119 przez du\u017ce S. Fiutem w takt piosenki. Film albo znikn\u0105\u0142, albo nie umiem go ju\u017c znale\u017a\u0107. Za to powr\u00f3ci\u0142 do mnie we wspomnieniu, kiedy natkn\u0105\u0142em si\u0119 na nagranie przedstawiaj\u0105ce jednego z profesor\u00f3w uczelni wy\u017cszej w jednym z wi\u0119kszych miast w Polsce. C\u00f3\u017c takiego robi ten cz\u0142owiek? Ano, w zasadzie nic – zmywa naczynia, \u015bpiewaj\u0105c, czy te\u017c fa\u0142szuj\u0105c niemi\u0142osiernie. Robi to nago, co jaki\u015b czas machaj\u0105c przyrodzeniem w takt melodii (czyt. nie do rymu) http:\/\/www.artmuseum.pl\/filmoteka\/?l=0&id=1267\u00a0 Tu pojawia si\u0119 powracaj\u0105ce jak bumerang pytanie – co tak naprawd\u0119 definiuj\u0119 Sztuk\u0119 (t\u0105 przez du\u017ce S)? Je\u015bli wybierzemy odpowied\u017a najprostsz\u0105, czyli „My” dochodzimy do rozdro\u017ca, na kt\u00f3rym w jedn\u0105 stron\u0119 id\u0105 obrazy Leonarda Da Vinci, czy symfonie Mozarta, w drug\u0105 za\u015b… g\u00f3wno w puszce. I obie te rzeczy s\u0105 Sztuk\u0105! Wyobra\u017casz sobie? Mona Lisa jest tak\u0105 sam\u0105 sztuk\u0105, jak machaj\u0105cy fiutem fa\u0142szuj\u0105cy m\u0119\u017cczyzna przy zmywaku, czy g\u00f3wno w puszce. Powiesz – Mo\u017ce i my definiujemy Sztuk\u0119, ale ona tak\u017ce definiuje nas, opisuje rzeczywisto\u015b\u0107, wchodzi g\u0142\u0119biej by ukaza\u0107 nam pewne prawdy o nas samych. Mozart w swoich symfoniach umia\u0142 wyrazi\u0107 tysi\u0105ce emocji, ukaza\u0107 ca\u0142y ich \u015bwiat, poruszy\u0107 serca… Ale co w takim razie powiemy o M\u0118\u017bCZY\u0179NIE SIKAJ\u0104CYM NA KRZES\u0141O\u00a0(Tak, to jest link) \u00a0o kt\u00f3rym pani Karolina Bregu\u0142a, tw\u00f3rczyni strony „Biuro t\u0142umacze\u0144 sztuki” m\u00f3wi tak: Karolina Bregu\u0142a:\u00a0\u201eMan pissing on chair\u201d to, jak w wiele fotografii Tillmansa, wyraz buntu m\u0142odego cz\u0142owieka przeciw rzeczywisto\u015bci swojego pokolenia. Ch\u0142opak teatralnie sikaj\u0105cy na krzes\u0142o reprezentuje m\u0142odych idealist\u00f3w, kt\u00f3rzy nie chc\u0105 bra\u0107 udzia\u0142u w wy\u015bcigu szczur\u00f3w,\u00a0olewaj\u0105 walk\u0119 o sto\u0142ki. Wi\u0119c i to… ten performance, da si\u0119 wyt\u0142umaczy\u0107 i to tak, \u017ce pasuje do wcze\u015bniejszych definicji. Ciekawe. \u00a0Z\u0142oty interes Dawno, dawno temu, za g\u00f3rami, za lasami, za posikanymi krzes\u0142ami, \u017cy\u0142 sobie W\u0142och – Pier Manzoni. By\u0142 rok 1961. Artysta (czuj\u0105c najpewniej niesamowit\u0105 ch\u0119\u0107 wysrania z siebie czego\u015b) nape\u0142ni\u0142 swoimi w\u0142asnymi odchodami 90 puszek i opatrzy\u0142 je etykietk\u0105 „G\u00f3wno artysty” w trzech j\u0119zykach. Ten g\u00f3wniany pomys\u0142 okaza\u0142 si\u0119 wr\u0119cz na wag\u0119 z\u0142ota, bowiem nasz bohater w nied\u0142ugi czas potem sprzeda\u0142 ca\u0142e to g\u00f3wno za cen\u0119 jego wagi w z\u0142ocie. Inwestycja, przyznasz, jak marzenie. Min\u0119\u0142o par\u0119 lat. W wyniku korozji metalu cz\u0119\u015b\u0107 z puszek p\u0119k\u0142a, lub zwyczajnie eksplodowa\u0142a, a z\u0142ote g\u00f3wno artysty znalaz\u0142o swoje miejsce na kompo\u015bcie, gdzie jego warto\u015b\u0107 doceni\u0142y drobnoustroje, wznosz\u0105c zapewne pochwalne toasty na cze\u015b\u0107 ich bogatego dobrodzieja. Nie ma nic na ziemi lepszego dla bakterii, ni\u017c przeterminowane g\u00f3wno o warto\u015bci 120 ty\u015b. z\u0142otych. Je\u015bli my\u015bla\u0142e\u015b, \u017ce takie rzeczy to tylko za granic\u0105, to przypatrz si\u0119 temu wspania\u0142emu obrazowi u g\u00f3ry. M\u00f3j 11-letni brat umie robi\u0107 takie rzeczy na poczekaniu i z przykro\u015bci\u0105 zaznacz\u0119, \u017ce p\u00f3ki co nie wykazuje wi\u0119kszych zdolno\u015bci plastycznych. Tymczasem obraz budynku z wie\u017c\u0105 jest dzie\u0142em – a jak\u017ce by inaczej – Sztuki, wybitnego malarza Jerzego Nowosielskiego, wycenionym na \u00a0marne 50 000, 00 z\u0142otych. Nie znam innych prac pana Nowosielskiego i s\u0105dz\u0119, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich jest Sztuk\u0105, niemniej mam wielk\u0105 ochot\u0119 sam co\u015b takiego namalowa\u0107 i zarobi\u0107 cho\u0107by 1\/4 podanej wy\u017cej ceny. Potrafi\u0119. Ale niestety nie jestem uznanym malarzem (znaczy – nie mam papierka na kt\u00f3rym jaki\u015b kto\u015b napisa\u0142, i\u017c jestem, bo do tego si\u0119 to obecnie sprowadza) Oko w waginie\u00a0 Przyk\u0142adem tej „Sztuki przez du\u017ce S” jest tak\u017ce niebagatelna ekspozycja pani Alicji \u017bebrowskiej, kt\u00f3ra nakr\u0119ci\u0142a dwa (a nawet wi\u0119cej) filmy, w kt\u00f3rych zaznajamia widownie bli\u017cej z okolicami swojego odbytu i pochwy. Tajemnica PATRZY (taak, to tez jest link) I zn\u00f3w mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o pr\u00f3bie uciele\u015bnienia m\u0119skiego l\u0119ku przed pochw\u0105 i tajemnic\u0105 kobieco\u015bci, a jednocze\u015bnie niezwyk\u0142ym po\u017c\u0105daniu. Mo\u017cna nawet pochwali\u0107 autork\u0119 za odwag\u0119 w realizacji takiego, niew\u0105tpliwie niebagatelnego, widowiska. Podobnie jest zreszt\u0105 z filmem GRZECH PIERWORODNY w kt\u00f3rym pani Alicja wsadza sobie w pochw\u0119 naprawd\u0119 r\u00f3\u017cne rzeczy, a nawet zabawia si\u0119 przez chwil\u0119 sztucznym penisem. Dalej pod sztandarem Sztuki, oczywi\u015bcie. Mo\u017cna te\u017c si\u0119 zastanowi\u0107 nad programem dw\u00f3ch z kolei artystek, kt\u00f3re w TVP Kultura robi\u0142y z sob\u0105 wszystko, co telewidzowie chcieli, by zrobi\u0142y, a sko\u0144czy\u0142o si\u0119 oczywi\u015bcie na tym, \u017ce si\u0119 po prostu musia\u0142y rozebra\u0107. LINK dla zainteresowanych. I dochodzimy do pierwszego i ostatniego pytania A gdzie tutaj sztuka…?\u00a0 Skoro sztuk\u0105 nie jest jednoznacznie to, co opisuje nas, streszcza i ukazuje nasz\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, bowiem ka\u017cdy z nas ma dowolno\u015b\u0107 interpretacji, ani te\u017c to, co zostanie nam pokazane i kto\u015b z g\u00f3ry powie : To jest sztuka! to co w takim razie ni\u0105 jest i czy mo\u017cna jednoznacznie j\u0105 zinterpretowa\u0107? I odpowiadam, sam sobie, na to pytanie: I tak – i nie. Po pierwsze sztuka nie jest w drzewie, ani w obrazie, ani te\u017c w g\u00f3wnie, czy waginie. To s\u0105 tylko pewne prze\u0142\u0105czniki, kt\u00f3re mog\u0105 podzia\u0142a\u0107, lub nie – w zale\u017cno\u015bci od danego cz\u0142owieka. Sztuka jest wi\u0119c sama w sobie spraw\u0105 jak najbardziej osobist\u0105. Niemniej – skoro nie wychodzi od dzie\u0142a, ani od artysty, to tak\u017ce nikt nie mo\u017ce z g\u00f3ry narzuci\u0107 nam czego\u015b jako sztuki. I na takim za\u0142o\u017ceniu g\u00f3wno w puszce mia\u0142oby pe\u0142ne prawo dzia\u0142a\u0107, gdyby nie jeszcze jeden prosty fakt… a nawet dwa: Po pierwsze sztuka musi przetrwa\u0107 pr\u00f3b\u0119 czasu. I nie mam tu na my\u015bli zwyk\u0142ego no\u015bnika, jak \u00a0te nieszcz\u0119sne puszki, dzi\u0119ki kt\u00f3rym par\u0119 miliard\u00f3w bakterii mia\u0142o obiad. Mam na my\u015bli ide\u0119, kt\u00f3r\u0105 dana rzecz zdo\u0142a\u0142a zaszczepi\u0107, jak chocia\u017cby dziewi\u0105ta symfonia Beethovena. Po drugie – \u017cadna prawdziwa sztuka nie potrzebuje t\u0142umacze\u0144.\u00a0To obiekt, d\u017awi\u0119k, czy te\u017c inny no\u015bnik, kt\u00f3ry potrafi wywrze\u0107 na nas, odbiorcach pewien wp\u0142yw, tak, aby\u015bmy poczuli, i\u017c dotykamy niezwyk\u0142ej idei. To po prostu ten „przycisk”, kt\u00f3ry buduje artysta, by w\u0142\u0105czy\u0107 w nas odpowiednie brzmienie, zagra\u0107 na nas, jak na instrumentach. I to nie dzie\u0142o jest jego „dzie\u0142em”, lecz my w\u0142a\u015bnie. Jak tutaj wypada g\u00f3wno w puszce? Czy wywo\u0142a\u0142o w nas tak niesamowite drgania, i\u017c poczuli\u015bmy dziwne uniesienie w \u015brodku – uniesienie odkrywcy, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie zobaczy\u0142 brzegi nowego \u015bwiata, czy te\u017c zwyk\u0142y – chwilowy – wstrz\u0105s, o kt\u00f3rym zapomnimy w nast\u0119pnych latach, a je\u015bli kiedykolwiek sobie przypomnimy, b\u0119dzie to bardziej ciekawostk\u0105? I chyba na tym – jak dla mnie – polega w\u0142a\u015bnie rozr\u00f3\u017cnienie, co sztuk\u0105 jest, a co nie. Mo\u017cecie si\u0119 oczywi\u015bcie nie zgodzi\u0107, albo te\u017c przyj\u0105\u0107 moj\u0105 tez\u0119. Ale pami\u0119tajcie, \u017ce sztuka nie potrzebuje si\u0119 t\u0142umaczy\u0107. Dlatego w\u0142a\u015bnie „Biuro\u00a0t\u0142umacze\u0144 sztuki” przesta\u0142o istnie\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1494,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[16,15,653,23],"tags":[970,967,963,964,966,965,971,973,968,972,212,84,969],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1493"}],"collection":[{"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1493"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1493\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1496,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1493\/revisions\/1496"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1494"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1493"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1493"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1493"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"http:\/\/stonawski.efantastyka.pl\/blog\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/2875999355-300x209.jpg\" "\\"Sztuka\\"")
<\/a><\/p>\n